زبان هندی، یا دقیقتر هندی نوین معیار یک زبان هندوآریایی است که در شمال و مرکز هند بدان سخن گفته میشود. هندی در واقع گونهٔ معیار و سانسکریت شده ی زبان هندوستانی است که خود برپایه گویش کهریبولی رایج در دهلی و مناطق پیرامونی در شمال هند پدید آمدهاست. هندی به خط دیواناگری نوشته میشود و یکی از دو زبان رسمی دولت هند در کنار انگلیسی است. هندی همچنین زبان رسمی ۹ ایالت و ۳ قلمرو اتحادیه و یکی از ۲۲ زبان برنامهریزیشدهٔ در جمهوری هند است.
هندی زبان میانجی در مناطق کمربند زبان هندی و تا حد کمتری سایر بخشهای هند است. بیرون از هند، زبانهای متعددی رسماً به عنوان «هندی» شناخته میشوند ولی به زبان هندی نوین معیار که در این مقاله مورد بحث است، مربوط نمیشوند و به جای آن به گویشهای دیگری از زبانهای هندوآریایی همچون اودهی و بوجپوری گفته میشوند. هندی فیجی که در فیجی رسمی است و هندی کارائیبی که در ترینیداد و توباگو، گویان و سورینام رایج هستند نیز شامل این زبانها میشوند. جدای از خط و دایره واژگان رسمی، گویشوران هندی معیار نسبت به گویشوران اردوی معیار که گونهٔ رسمی دیگری از زبان هندوستانی است، دارای فهم متقابل هستند.
هندی چهارمین زبان بر پایه جمعیت سخنگویان بومی در جهان پس از ماندارین، اسپانیایی و انگلیسی است و در کنار اردو به عنوان زبان هندوستانی، سومین زبان بر پایه مجموع تعداد سخنوران در جهان پس از ماندارین و انگلیسی بهشمار میرود.
