اَلَنکار (به سانسکریت: अलंकार) که به عنوان پالتا یا النکارم نیز شناخته میشود، مفهومی در موسیقی کلاسیک هندوستان است و به معنای “زینت و تزیین” میباشد. النکار به هر الگوی تزیینی موسیقایی اشاره دارد که نوازنده یا خواننده درون یا میان نواها، بر اساس نظریههای موسیقایی قدیمی یا انتخابهای خلاقانه خود، در یک پیشرفت از سواراها ایجاد میکند. این اصطلاح در موسیقی کارناتاکی رایج است و در موسیقی هندیستانی به عنوان پالتا یا النکار شناخته میشود.
دانشمندان موسیقی باستانی و قرون وسطی هند معتقدند که امکانات خلاقانه برای نوازندگان نامحدود است، اما هر یک از آنها این مفهوم را با مجموعهای از النکارها توضیح دادهاند. داتیلا ۱۳ النکار را بررسی کرد، مونی باراتا ۳۳ النکار را معرفی کرد، سارنگاوا ۶۳ النکار را توصیف نمود و دانشمندان قرون وسطی نیز تعداد بیشتری از النکارها را ارائه کردند. سنت موسیقی هند، النکار را به دو دسته عقلانی و غیرعقلانی تقسیم میکند؛ النکارهای غیرعقلانی به الگوهایی اطلاق میشود که نمیتوانند به یک الگوی درجه مقیاس ثابت کاهش یابند. نظریه گامکا به گروهی از النکارهای غیرعقلانی میپردازد. مفهوم النکار به هر دو نوع اجرای صوتی و سازهای موسیقی تعلق دارد.
پوراندرا داسا، که به عنوان پدر موسیقی مدرن کارناتاکی شناخته میشود، تمرینهای یادگیری برای دانشآموزان بر اساس النکار و سواراوالی ایجاد کرد، جایی که دانشآموز به صورت سیستماتیک مجموعهای از الگوها را در سه اکتاو مختلف و در سراسر راگها و تالاها تکرار میکند.
انواع النکار
در اینجا برخی از انواع رایج النکار که در موسیقی کلاسیک استفاده میشود، آورده شده است:
- میند (meend): تکنیکی برای خواندن نواها به صورت سیال که یک نوا به نوا بعدی میپیوندد – انواع مختلفی از میند وجود دارد.
- کان سوآر (kan-swar): نواهای زینتی – استفاده از نواهای زینتی بستگی به راگا اجرا شده دارد.
- اندولن (andolan): نوسانی ملایم بر روی نواهای خاص که به صورت انتخابی استفاده میشود.
- گامکا (gamaka): نوسانی سنگین و رفت و برگشتی که شامل دو یا سه نوا متمایز است.
- کاتکا/گیتکاری (khatka/gitkari): اجرای سریع یک خوشه از نواها به صورت متمایز و در عین حال سبک.
- مورکی (murki): اجرایی حتی سبکتر و ظریفتر از یک گروه از نوا.
