زبان شیرین هندی

هندی یکی از زبان‌های اصلی جهان و یکی از زبان‌های رسمی هند است. در سطح مرکزی، زبان رسمی دیگر هند انگلیسی است. شکل استاندارد هندی به عنوان هندی استاندارد شناخته می‌شود. در هندی استاندارد، استفاده از گروه واژه های تتسام (Tatsama) و تدبهاو (Tadbhava) از زبان سانسکریت بیشتر است و واژه‌های عربی و فارسی کمتر به کار می‌روند. هندی به طور قانونی زبان رسمی هند است و پرگویش‌ترین و پرکاربردترین زبان این کشور است. هندی زبان ملی هند نیست بلکه زبان رسمی (official language) هند است. طبق اطلاعات ثبت شده، هندی سومین زبان بیشترین گفتار در جهان است و این زبان یکی از ده زبان قدرتمند جهان به شمار می‌آید.

طبق سرشماری هند در سال ۲۰۱۱، ۵۷.۱٪ از جمعیت هند به زبان هندی تسلط دارند که از این تعداد، ۴۳.۶۳٪ هندی را به عنوان زبان مادری خود اعلام کرده‌اند. علاوه بر این، زبان اردو که توسط ۱۴۰ میلیون نفر در هند، پاکستان و کشورهای دیگر صحبت می‌شود، از نظر گرامر به هندی نزدیک است و هر دو به عنوان زبان‌های هندوستانی شناخته می‌شوند. تعداد زیادی از مردم هندی و اردو را همزمان درک می‌کنند. در هند، هندی زبان دوم اکثر نزدیک به ۱ میلیارد نفری است که از ۱۴ زبان رسمی و لهجه‌های مختلف ایالت‌های هند استفاده می‌کنند. هندی به‌عنوان زبان ارتباطی در هند عمل می‌کند و به‌طور کلی به‌عنوان زبانی ساده در سراسر هند درک می‌شود. گاهی اوقات، واژه «هندی» به نه ایالت اشاره دارد که زبان رسمی آن‌ها هندی است و اکثریت آن‌ها هندی‌زبان هستند، از جمله بیهار، چاتیسگر، هاریانا، هیماچال پرادش، جارکند، مادیا پرادش، راجستان، اوتارکند، جامو و کشمیر (از ۲۰۲۰)، اوتار پرادش و منطقه پایتختی ملی دهلی.

هندی و لهجه‌های آن در ایالت‌های مختلف هند صحبت می‌شوند. همچنین در کشورهای دیگر نیز مردم هندی صحبت می‌کنند، می‌خوانند و می‌نویسند. در فیجی، موریس، گویان، سورینام، نپال و امارات متحده عربی نیز تعداد زیادی از افراد به زبان هندی یا لهجه‌های معتبر آن صحبت می‌کنند. همچنین در فوریه ۲۰۱۹، زبان هندی به‌عنوان زبان سوم در دادگاه‌های ابوظبی به رسمیت شناخته شد.