جواهرلعل نهرو
جواهرلعل نهرو (۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ – ۲۷ مه ۱۹۶۴) یک ملیگرای ضد استعماری و نخستوزیر نخستین هند پس از استقلال بود. او یکی از رهبران کلیدی جنبش ملیگرایی هندی در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به شمار میرفت و به مدت ۱۶ سال، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۴، به عنوان نخستوزیر هند خدمت کرد. نهرو بر دموکراسی پارلمانی، سکولاریسم و پیشرفت علم و تکنولوژی تأکید داشت و تأثیر عمیقی بر شکلگیری هند مدرن داشت.
تحصیلات او در انگلستان، به ویژه در مدرسه هارو و کالج ترینیتی، به او کمک کرد تا به یکی از برجستهترین شخصیتهای سیاسی هند تبدیل شود. نهرو به کنگره ملی هند پیوست و تحت حمایت مهاتما گاندی به رهبری کل کنگره رسید. او در سال ۱۹۲۹ خواستار استقلال کامل از بریتانیا شد.
نهرو در دوران نخستوزیری خود برنامههای بلندپروازانهای برای اصلاحات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی آغاز کرد و به ترویج دموکراسی چندحزبی پرداخت. او همچنین نقش مهمی در تأسیس جنبش عدم تعهد ایفا کرد و هند را از دو بلوک جنگ سرد دور نگه داشت. تحت رهبری او، کنگره به یک حزب جامع تبدیل شد و در انتخابات مختلف پیروز شد.
نهرو به عنوان “معمار هند مدرن” شناخته میشود و آثارش، از جمله کتاب “کشف هند”، تأثیر عمیقی بر تاریخ و فرهنگ هند گذاشته است. روز تولد او به عنوان روز کودک در هند جشن گرفته میشود و یاد و خاطرهاش همچنان در تاریخ معاصر هند زنده است.
اگر پول برای تهیه ی چیزهایی که مورد نیازمان است صرف نشود هیچ ثمره ای ندارد.
هر قطعه سنگی که می بینی در کنار راه یا در دامنه ی کوهی افتاده است می تواند صفحه ی کوچکی از کتاب طبیعت باشد و می تواند برایت چیزی بگوید البته به شرط آن که خواندنش را بدانی.
باید به یاد داشته باشیم که پول به خودی خود ثمره ای ندارد و فقط ابزاری است که به ما کمک می کند تا با آن، کالاها را مبادله کنیم.
اکنون روزگاری است که شخصی که هیچ کار نمی کند پولهای اضافی هنگفتی به دست می آورد، در حالی که بیشتر کسانی که با زحمت و سختی، کار زیادی انجام می دهند هیچ سهمی از آن به دست نمی آورند!
ما باید خوبی را در هر جا پیدا می کنیم بگیریم و بکوشیم تا بدی را هم از هر جا که هست دور سازیم
کار نکردن و دیگران را برای خود به کار واداشتن، مایه ی افتخار و غرور آدمی نیست.
تنها راه حقیقی برای درک داستان زمین این نیست که در این باره در کتابهای مردم دیگر، مطالبی بخوانیم بلکه بهتر این است که به خود کتاب طبیعت باز گردیم.
ما باید ببینیم که در رفتار و آداب ما چه چیزهای خوبی هست و بکوشیم تا آنها را پاس داریم و هر چه را هم بد است باید به دور افکنیم. همچنین اگر در کشورهای دیگر هم چیزهای خوبی هست مسلما باید آنها را فرا گیریم.
بهترین نشانه ی تمدن، وجود انسان بزرگوار و نیک است که خودخواه نباشد و همراه با دیگران برای خوشبختی همه کار کند.
فیل بسیار بزرگ و نیرومند است، بسیار نیرومندتر از فیلبان کوچکی که روی گردنش می نشیند. با این همه فیلبان می تواند بیندیشد و چون بهتر از فیل می اندیشد ارباب و آقای فیل شده است.
هرچند مرد تفنگدار به اندازه ی یک مرد بی سلاح متمدن نباشد، نباید به او گفت که متمدن نیست زیرا در غیر این صورت با تفنگی او را از پا در خواهد آورد.
می توان در ظرف دو سال یک کارخانه ذوب آهن ساخت، ولی برای تربیت یک مدیر برای این صنعت باید بیست سال وقت صرف کرد.
جنگیدن مردم با هم و کشتن یکدیگر نابخردانه ترین کاری است که انسان می تواند بکند؛ این کار برای هیچ کس ثمری ندارد.
اکنون در هر کشوری مردم تصور می کنند که خودشان بهتر و باهوش ترین مردمانند و دیگران به خوبی و شایستگی ایشان نیستند.
دنیای ما مثل خانواده ی بزرگی از ملت هاست.
