رابیندرانات تاگور
رابیندرانات تاگور (۱۸۶۱–۱۹۴۱) شاعر، نمایشنامهنویس، فیلسوف و موسیقیدان بنگالی، نخستین آسیایی است که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. او بهعنوان بزرگترین شاعر ایالت بنگال شناخته میشود و اشعارش به زبانهای هندی، بنگالی و انگلیسی نوشته شدهاند. تاگور از کودکی به سرودن شعر علاقه داشت و با آثارش، بهویژه مجموعه “گیتانجالی”، انقلابی در ادبیات شبه قاره هند به وجود آورد.
او همچنین سرود ملی هند و بنگلادش را سروده است و بهعنوان مدافع سرسخت استقلال هند شناخته میشود. تاگور به فرهنگ و ادبیات ایران علاقهمند بود و دو بار به این کشور سفر کرد. در سفر اول، جشن هفتادویکمین زادروز او در تهران برگزار شد و در این سفر با نویسندگان ایرانی دیدار کرد.
تاگور تحت تأثیر عرفان «اوپانیشادی» و سرودههای عارفان و شاعران «بهکتی نو» قرار داشت و در آثارش به این منابع اشاره میکند. او با تأملات خیالانگیز و عرفانی خود، به فرهنگ و ادبیات جهانی تأثیر زیادی گذاشت و همواره بر اهمیت احترام به دیگر فرهنگها تأکید داشت.
هر کودکی با این پیام به دنیا می آید که ، خداوند هنوز از بشر نا امید نشده است.
هنرمند عاشق طبیعت است به همین دلیل هم برده و هم ارباب آن است.
عشقت را بر پرتگاه منشان چرا که بلند است آن!
آسمان برای گرفتن ماه تله نمی گذارد،آزادی خود ماه است که او را پایبند می کند.
اگر انتظار و توقع نداشته باشی همه دوست تو اند.
خشم زن مانند الماس است می درخشد اما نمی سوزاند.
اميد، نان روزانه آدمي است.
زرتشت به وسیله فلسفه خود بشر را از بار سنگین مراسم ظاهری آزاد ساخت و اساس آئینش را بر آموزشهای اخلاقی نهاد.
نميتوانيد فقط با خيره شدن به آب، از دريا بگذريد.
آن كه ميخواهد نيكوكاري كند، بر در ميكوبد و آن كه عشق ميورزد، در را باز خواهد ديد.
